دكتر سیدبشیر حسینی، مدیرگروه علوم نوین رسانه دانشگاه صداوسیما: «اگر منفعل باشیم، فضای رقابت را از دست میدهیم. روابط عمومی بهxadعنوان مدافع منافع سازمانها شناخته شده است و مردم به روابط عمومیها اعتماد نمیکنند؛ زیرا از نظر آنها مدیران سازمان هر آنچه که به نفع خود بدانند، انجام میدهند. روابط عمومی اكنون به سمت شهروندیxadشدن رفته است؛ به این معنا که مردم تمامی اخبار را در اختیار دارند. روزنامهها نیز امروزه جایگاه خبر رسانی خود را از دست داده و به سمت تحلیل محور شدن رفتهاند؛ برای نمونه، تفاوت روزنامهxadهای کیهان و شرق در حوزه تحلیل آنهاست. فرهنگ Oxford هر سال، يك کلمه را بهxadعنوان کلمه سال انتخاب میکند و در پایان سال 2016 نیز کلمه پساحقیقی را انتخاب کرده است. این کلمه بیانxadكننده وضعیتی است که افکار عمومی بیشتر از اينکه تحت تأثیر واقعیتها باشند؛ متأثر از احساسات و نظرهای شهروندان هستند. امروزه حاکمیت بالا به پایین کاهش پیدا کرده است و مردم میتوانند با در اختیار داشتن رسانههای فردی، قدرتمند شوند. این مسأله را در حوزههای سیاسی و اجتماعی کشورها میتوان مشاهده کرد. شهروندان در اين شرايط

حامد فرحxadبخش، سردبیر مجله سرنخ: «مجرمان بهxadطور معمول چند قدم از ما جلوتر هستند. آنها جرایم را میآفرینند و ما تنها برای اطلاعxadرسانی به جامعه، آنها را گزارش میکنیم؛ اما با این مسأله موافق هستم که برخی مجرمان، شیوهxadهای ارتکاب جرایم را به وسیله انتشار اخبار حوادث از مجرمان باهوشxadتر یاد میگیرند، ولی این مسأله تا حدودی اجتنابxadناپذیر محسوب میشود و نمیتوان با این استدلال که افراد شیوه های مختلف جرم و جنایت را یاد میگیرند، انتشار اخبار حوادث را متوقف کرد. این مسأله در فیلمxadها نیز وجود دارد و فرد از فیلم نیز میتواند موارد زیادی را یاد بگیرد، اما این موضوع تاثیری در روند فیلمسازی نمیگذارد و آن را متوقف نمیکند. مهمxadترین مسأله که به خبرنگار کمک میکند؛ اعتبار رسانه اوست و دیگری توانایی ارتباطی که خود خبرنگار دارد. البته یک نکته مهم دیگر نیز وجود دارد که آن، نوشتن حقیقت است. زمانی که فرد حقایق را ننویسد و خبر یا موضوع را سلیقهای تغییر بدهد؛ اعتبار او زیر سئوال میرود و مقام های قضایی هیچ نوع همکاری با آن خبرنگار نمیxadكنند. مهمxadترین مسأله در روزنامهنگاری حوادث، صادقانه نوشتن است و برخی

محسن ایلچی، مدرس روزنامهنگاری اقتصادی: «رسانهها بهxadطور عمده نگاه سطحی و شعاری به اقتصاد مقاومتی دارند و متأسفانه با نداشتن نگاه عمقی نتوانستهxadاند نقش اقناعگر در این زمینه داشته باشند. آنها هنوز نمیدانند اقتصاد مقاومتی چيست و به آن بیشتر به چشم اقتصاد ریاضتی نگاه میکنند؛ حال آنکه اینطور نیست و این اصطلاح، یک اصطلاح فرامکانی، فراجناحی، مدرن، جدید و غیرسیاسی است. هنوز این مسايل برای رسانهها تبیین نشده است و آنها بیشتر بهدنبال جریانسازی هستند تا گفتمانسازی. اقتصاد مقاومتی وظیفه دولت ارزیابی میشود؛ در صورتی که دولت، قوه اجرایی است و قوای مقننه، قضاییه، رسانهها و نهادهای علمی و آموزشی همه به موازات هم مسئولیت دارند. اقتصاد مقاومتی یک مفهوم حاکمیتی است و مستلزم این است که هر بخش به وظایف خود عمل کند. رسانههای ما روزنامهنگار تحقیقی ندارند. روزنامهنگاران و خبرنگاران نيز تنها دید کوتاهمدت دارند؛ مفهومی عمل نمیکنند؛ و تحلیل مناسب از مباحث اقتصاد مقاومتی ندارند؛ در نتيجه نمیxadتوان از رسانهها به نحو احسن در گفتمانسازی اقتصاد مقاومتی استفاده کرد و به مدلی دست یافت که بتوان افکا

مهندس سيدمحمد بهشتی، مدير عامل بنياد سينمايی فارابی در دهه 1360: «جشنوارهها موقعیتی است برای دیدهxadشدن فیلم و فیلمساز در سطح جهانی؛ اما چند خطر متوجه فیلمسازان وطنی است: اول اینکه فیلمساز دچار انفعال شود و جو جهانی روی سینمای وی تأثیر بگذارد. دغدغهای که منتقدان حضور سینمای ایران در جشنواره به صورت مکرر گفتهxadاند و البته در برخی موارد شاهد مصادیقی بوده و هستیم که بر این خطر گواهی میدهد؛ و دوم اینکه افرادی از موقعیتهای بینالمللی به وجود آمده قصد کسب اعتبار شخصی داشته باشند و آب به آسیاب افرادی که اعتماد به سینمای ایران و فرهنگ ایرانی ندارند، بریزند. بالاخره هر جشنواره اغراضی دارد؛ اما اینxadطور نیست که به شکل علنی فعالیت کنند. اگر اغراض سیاسی داشته باشند، علنی نیست. در حضور بینالمللی، منویات دو طرف ملاک است: یک طرف سینمای ایران است و یک طرف جشنواره. آنها ملزم نیستند احکام ما را بپذیرند. حکایت این جشنوارهها مثل خواستگاری است كه دو طرف باید بپسندند. حالا چون جشنوارهها اغراضی دارند؛ ما نباید از موقعیتهای بینالمللی بهره ببریم؟ حتما باید حساسیت نشان داد. موارد مکرر بوده که حساسیت نشان

نيلوفر قديری، مترجم و روزنامهxadنگار اقتصادی: «این روزها شاهد يك دوران کمسابقه از رویارویی رسانههای آمریکا با ريیسجمهوری هستیم که او را دشمن آزادی، دیکتاتور، تهدید جهان و تهدید آمریکا مینامند. ريیسجمهور هم در مقابل، آنها را ناصادقترین انسانهای روی زمین میخواند و برای روزنامههایی مانند نیویورکتایمز الفاظی چون بدبخت شکستخورده به کار میبرد که باید یک نفر پیدا شود و درش را تخته کند! درباره ريیسجمهور غیرقابل پیشبینی آمریکا، یک نکته روشن و قابل پیشبینی است: رابطه خصمانه میان او و رسانهها. ترامپ، فردای روزی که سوگند خورد و وارد کاخ سفید شد، در اولین برنامه کاری به مقر CIA رفت تا با مقامات ارشد اطلاعاتی آمریکا دیدار کند و تنشهای پیش آمده روزهای گذشته را بزداید. او در این دیدار گفت: میدانید که من با رسانهها در جنگم. آتش و دود این جنگ پیش چشم جهان روشن است: هر روز پرده جدید از این جنگ مستقیم رو میشود و برای مدتی کوتاه، بهت و حیرت ایجاد میکند و در صدر اخبار قرار میگیرد؛ اما با رسیدن پرده بعدی، اتفاق قبلی به فراموشی سپرده میشود. جمله ريیسجمهور که با رسانهها در جنگ است؛ با

دكتر مهدی محسنيانxadراد، استاد و پژوهشگر ارشد ارتباطات: «انقلاب یک تغییر ناگهانی، سریع، غیرمعمول و شدید در یک سیستم اجتماعی به شمار میآید. زمانی که انقلاب اوج گرفت؛ بهxadویژه از زمانی که عقبنشینی پهلوی دوم آغاز شد، مجموعهای پیچیده از روزنامهها به نظام رسانهای ایران وارد شدند که برخی از آنها نخستین دوره فعالیت خود را میآزمودند. نکته مهم این بود که شمارگان (تیراژ) بسیاری از این نشریات پایین بود. حدود ۶۰ درصد روزنامهها با دو حزب فرمایشی و تشریفاتی که در دوره پهلوی دوم پدید آمد، وابسته به این گروهها و احزاب و همچنین سازمانهای گوناگون بودند؛ هرچند برخی روزنامهها نیز اعلام نمیکردند به چه نهادهایی وابستهاند. سرمقاله روزنامه اطلاعات در ۱۷ دیxadماه ۱۳۵۶، جرقه نخستینِ انقلاب اسلامی را زد. هرگز مشخص نشد آن سرمقاله که به امام خمینی توهین کرده بود، نوشته چه کسی است؛ زیرا بعدها هم داریوش همایون در مصاحبهای انتساب این مقاله را به خود رد کرد. برخی روزنامهها در دوره انقلاب و پس از آن، ویژهنامههایی منتشر میکردند که هیچگونه شماره یا تاریخ نداشت و برخی نیز البته شمارههای فوقالعاده منتشر می

دکتر حسینعلی افخمی، مدیر گروه روابط عمومی دانشگاه علامه طباطبایی (ره): «یکی از پرسشها در عرصه علوم ارتباطات این است که جامعه هدف ما چه اطلاعاتی دارد و پیامها از کجا باید شروع شود؟ در جامعه ما چند مؤلفه اهمیت دارد. ما انقلاب و جنگ را پشت سر گذاشتهایم. پیش از این دو، ما جامعهای بودیم که به کمپینهای همگانی رسیدهایم؛ برای مثال، در دوره انقلاب شاه و ملت، این کمپین مبتنی بر تبلیغات جمعی است. شاه یکxadسری اصول را مطرح میکند و بیشتر ما با تبلیغات دولتی مواجه هستیم. این فرایند در دو سال مانده به انقلاب تبدیل به یک ضدتبلیغ میشود و تمامی ابزار تبلیغاتی در کنترل جمع قرار میگیرد و دوباره رفتار جمعی شکل میگیرد. در زمان جنگ ما تبلیغات تجاری نداریم. بعد از جنگ تصور من این است که رفتار جمعی که ما طی 30 سال گذشته داشتیم، دوباره ادامه پیدا میکند؛ این بار به شکل مشارکت سیاسی و مصرف تجاری. ورود آگهیهای تجاری در دهه 70 جاذبه بیشتر نسبت به سریالها و فیلمها داشته؛ چون تا پیش از آن، این آگهیهای تجاری در رسانهها وجود نداشته. اما نمیتوانیم بگوییم که چه درصد از رفتار سیاسی یا تجاری ما متأثر از

«نتایج نظرسنجی مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ISPA) از مردم ایران نشان میxadدهد:xad 60 درصد مردم، برنامهxadهای خندوانه و دورهمی شبكه نسيم سيمای جمهوری اسلامی را می بینند. این نظرسنجی که در هفته اول بهمن در سطح ملی و با حجم نمونه 1500 نفر انجام شده است؛ به شیوه تلفنی به گردآوری اطلاعات از مردم شهر و روستاهای کشور پرداخته است. نتایج این نظرسنجی با نتایج نظرسنجیxadهای مشابه این مرکز که با حجم نمونه بالاتر و به شیوه حضوری انجام شده است، تفاوت چندانی ندارد. بر این اساس، 50 درصد نمونه مردان و 50 درصد مابقی را زنان تشکیل دادهxadxadاند. 69 درصد متأهل، 27.5 درصد مجرد و 3.5 درصد بدون همسر بر اثر طلاق یا فوت همسر هستند. 38 درصد نمونه را افراد با تحصیلات دانشگاهی و 62 درصد افراد نیز دارای تحصیلات دیپلم و پایینxadxadتر از آن هستند. 72 درصد پاسخگویان ساکن مناطق شهری و 28 درصد نیز ساکن روستا بوده xadاند. 48.1 درصد پاسخگویان اعلام کردهxadxadاند هر دو برنامه خندوانه و دورهمی را میxadxadبینند. 5 درصد گفته xadاند فقط دورهمی را میxadxadبینند و 6.5 درصد نیز گفتهxadxadاند فقط خندوانه را میxadبینند. حدود 40 درصد پاسخگویان نیز اعلام کردهxadxadاند ه